↑ Powrót do O szkole

Wydrukuj to Strona

Patron Szkoły

Rycerstwo Polskie

1014_rycerz-filtered

Rycerstwo polskie, zamykające się z biegiem czasu w odrębny stan szlachecki, złożone było z różnych składników, częściowo też obcej krwi. Obcy przybysze, których już w dawnej drużynie słusznie można się dopatrywać, przybywają do Polski albo zagnani tu losem awanturniczym, albo zaproszeni przez wojowniczych monarchów, pragnących zebrać jak najwięcej doborowego rycerstwa, albo wreszcie w orszaku obcych księżniczek, przybywających na dwór polski w skutek zawarcia małżeństwa z Piastowiczami. W stosunku do całego rycerstwa Polskiego, stanowili oni niewielką grupę.
Zwyczajowo dało sobie rycerstwo już wcześnie wyrobić pewne uprzywilejowania, wyróżniające je korzystnie do ogółu (wolna dziesięcina, ulgi w zakresie ciężarów tzw. prawa książęcego itp.). Najważniejsze jednak znaczenie musiało mieć zwycięskie wprowadzenie w życie poglądu, w myśl którego jedynie rycerstwo zdolne jest piastować urzędy państwowe. Gdy Sieciech, podczas nieobecności Władysława Hermana próbował, obsadzać urzędy państwowe, ludźmi nie rycerskiego stanu (ignobilies), ściągnął tym na siebie powszechną złość i oburzenie rycerstwa Polskiego. W późniejszych czasach nie słyszymy o podobnych poczynaniach. Ta część rycerstwa, dla którego zabrakło urzędów lub środków materialnych, do obejmowania tych urzędów stawała się powoli ludnością wieśniaczą lub mieszczańską. Ustalona już w połowie XIII w., odmienna główszczyzna za szlachcica, zdolnego do sprawowania rządów, za prostego rycerza (władykę) i za wieśniaka, dała prawny wyraz zarysowanemu już stanowczo podziałami stanowemu. Równoczesne przyjęcie stałych znaków rodowych – herbów – które znane są już nam w XI w., a na pieczęciach objawiają się w drugiej połowie XII., odróżniało odtąd – jak dawniej łańcuch rycerski – tę warstwę od reszty ludności także pod względem zewnętrznym.
Rycerz-szlachcic – to w tym czasie z zasady właściciel ziemski, choćby tej ziemi nie posiadał zbyt wiele. Ale utrata własności ziemskiej nie przeszkadzała na niekorzyść dalszej przynależności do tego stanu, która opierała się na przynależności do rodu i na pochodzeniu od przodków-rycerzy. Solidarność rodowa, mająca też swój odblask w pewnych wspólnych ach do ziemi rodowej, opierała się na wspólnej krwi i pochodzeniu od wspólnych przodków, czego żywą posiadano świadomość. Ugrupowania polityczne w stosunkach wewnętrznych tego czasu sprowadzają się do zrzeszenia rodów rycerskich, których stosunek wzajemny i stosunku do monarchy wywiera przez swą zmienność silny wpływ na dzieje wewnętrzne jako jeden z głównych czynników ich rozwoju.

Permalink do tego artykułu: http://www.gimnazjum-bolkow.pl/strona-moniki/patron-szkoly/